Nederlandse kiest niet voor borstreconstructie, maar voor tattoo

Nederlandse kiest niet voor borstreconstructie, maar voor tattoo

Bron: http://www.hln.be/

Door: Laura Schalkwijk
20/01/15 – 13u58  Bron: Ad.nl© AD/Sanne Donders.

Soms staren mensen de Nederlandse Manon Bijl (45) aan, de vrouw met één borst. Op de plek waar haar tweede borst zou moeten zitten, is soms een bloemetje op de huid zichtbaar, afhankelijk van de kleding die ze draagt. Met een tatoeage over haar litteken wilde de borstkankerpatiënte een zichtbare betekenis geven aan haar borstamputatie. Volgens de Amerikaanse stichting P.ink helpen tatoeages het verlies te accepteren.

Manon Bijl © AD/Sanne Donders.

“Ik heb natuurlijk geen decolleté meer,” zegt Manon Bijl. ,,Dit maakt het toch een beetje spannend.” Het bloemetje is onderdeel van een veel grotere tatoeage die ze liet zetten nadat haar linkerborst werd geamputeerd. De inkt bedekt haar litteken. Maar Manon wilde vooral een zichtbare betekenis geven aan het verlies van haar borst. “Als je me 5 jaar geleden had gevraagd of ik ooit een tatoeage zou laten zetten, had ik je uitgelachen,” vertelt ze.

Borstkanker werd 4 jaar geleden bij Manon voor de tweede keer geconstateerd. De eerste keer bleek bestraling voldoende, maar nu zou ze haar borst verliezen. Manon: “In het ziekenhuis krijg je twee opties: een borstreconstructie of een borstprothese. Ik wist het niet, wilde er rustig over nadenken. Gelukkig had ik daar tijd voor, de kanker was niet heel agressief.”

Lees ook

Mindere vrouw?
De optie borstreconstructie viel al snel af. Vooral omdat Manon geen siliconen in haar lijf wilde. “Dit speelde zich af in de tijd dat de lekkende implantaten het nieuws beheersten. Bovendien zou mijn andere borst – ik heb vier kinderen grootgebracht – een beetje gelift moeten worden om de boel gelijk te trekken. Te veel gedoe.” Optie twee, een borstprothese, zag ze evenmin zitten. Te zwaar, te ongemakkelijk. “Dan zou ik de hele tijd bang zijn dat mijn prothese niet goed zat. Natuurlijk was het heel moeilijk een borst te moeten verliezen, maar ik vroeg me af: ben ik een mindere vrouw met één borst? Nee! Dat ik vervolgens een tatoeage wilde, was een idee dat spontaan ontstond.”

Toch is Manon niet de enige die deze beslissing maakt. In Amerika bestaat nu zelfs een stichting P.ink (Personal Ink). Volgens deze organisatie zouden tatoeages vrouwen helpen in hun genezingsproces, met het accepteren van het verlies van hun borst.

Symbolische waarde
Manon wilde niet zomaar een tatoeage die haar litteken zou bedekken. Het moest een symbool worden van wat ze meemaakte. Het werd een afbeelding van de Atropa Belladonna, ofwel wolfskers. De bloem is vernoemd naar Atropos, een van drie schikgodinnen uit de Griekse mythologie. Manon: “Atropos staat voor het onafwendbare, het onomkeerbare, wat een borstamputatie is. En de kolibrie staat voor optimisme, voor vrolijkheid.”

Ze kan zichzelf goed in de spiegel bekijken. Meestal bevalt het haar wat ze ziet. Heel soms niet. “Ik zal altijd wel iets van gemis voelen. Maar ik voel me zelden ongemakkelijk. Ik ga bewust eenborstig door het leven.”

 

2015-03-03T11:38:04+00:00 maart 3rd, 2015|Categories: Tattoo Planet Nieuws|0 Comments

Leave A Comment